Tag Archives: Brieven/ verhalen

Mail uit Frankrijk april 2005

Wij beleven hier drukke tijden en worden bovendien regelmatig van onze nachtrust beroofd door de 3 piep’linen, onze piepende katten.

Zaterdag aan het eind van de middag kwam Pipeline aangestrompeld, weer eens helemaal verstijfd na het gevecht dat ik ‘s morgens vroeg in de verte hoorde. De voorgaande nachten werd ik al een paar keer wakker door het gegrom van de op ons bed liggende poezenbeesten. Gevieren stormen we dan naar buiten, ik voorop, Kleintje blijft altijd een voetlengte achter me en Pipeline en Leon komen niet verder dan de stoep, waar ze veilig blijven wachten hoe het gevecht zich verder zal ontplooien. Maar er ontplooit zich niets en meestal zien we nog net een donkere poezenschaduw in de verte verdwijnen. Groot is hun bewondering als we even later weer ongeschonden terugkomen. Waarna ik weer naast Ellis, die door elk gevaar heen slaapt en niets gemerkt heeft, kruip. Voor mij is het een altijd weer leuk spelletje.
Maar de nacht erop was er iets anders aan de hand, zelfs Ellis werd wakker en dacht dat er iemand door het huis liep. Gebonk en gekras, en nog wel in háár werkkamer. Niet helemaal gerust ging ik kijken. Het bleken Leon en Kleintje die ergens omheen sprongen, een vroege slang? Ik was laf, wilde het niet weten, krabde mezelf eens en ging terug naar bed. Toen klonk er opeens een akelige gil. Onvervaard weer terug, er waren geen smoesjes meer mogelijk er moest opgetreden worden, licht aan en: een steenuiltje, dat door mijn komst nog meer in paniek raakte en tegen het raam vloog. De trotse poezen waren stomverontwaardigd toen ik ze de kamer uit-bonjourde. Zo’n mooi uiltje en ze mochten er niet eens mee spelen!
Gauw het raam opengezet, het uiltje was ondertussen op de oude marmeren schoorsteen gaan zitten en keek me bijna oplettend aan. Ik zou zelfs kunnen fantaseren dat we even contact hadden. Ooit had ik een poes die, als ik haar toeriep dat ze iets niets mocht, als een blok bleef zitten, me aankijkend en wachtend door ik haar aan het verstand had gebracht wàt ze niet mocht. Die blik was het. Het was of ze ergens op wachtte. “Ga maar” zei ik en bijna als vanzelfsprekend vloog ze met lange vleugelslagen het raam uit. M’n stomme verbazing kwam pas later.
De volgende ochtend vond ik een borstveertje bij het kattenluik, er brandde die nacht een lamp die anders uit was op het erf. Misschien was het uiltje verblind en zag de opspringende kat, ongetwijfeld Kleintje, niet toen het in het lamplicht insecten aan het vangen was.

Groeten
Ellis en Fré

Vakantie in Italie

Ik ga op reis en neem mee…….. 3 Bengalen (tekst 2002)

Net terug van vakantie wil ik met jullie mijn reiservaringen met de Bengalen delen.
In december vorig jaar besprak ik al het huis waar we deze zomer zouden logeren, omdat 1 kat was toegestaan, moesten we speciale toestemming vragen voor onze tweede kat en toen er in Februari nog een poes bijkwam ging er nog een fax naar het logeeradres. Maar..ze waren welkom en vertrokken we begin juli vroeg richting Italië. De katten hebben altijd door dat er iets staat te gebeuren, ze zien natuurlijk al die bedrijvigheid, willen dan ook niet eten en niet nog even op de bak…
Chelsea mocht aan haar lijntje bij de jongens achterin op haar favoriete plekje, de andere twee in de “kittenkooi” met dekbedje, hangmandje, bak, water en voer achter in de “bestelbus”. Inentingen gehad, paspoortjes mee.
In het begin moest er wel wat heen en weer gemauwd worden, maar na een tijdje gingen ze alledrie slapen. Op de heereis werd er regelmatig gestopt en mochten ze alledrie even rennen, daarna weer verder. In Zuid- Duitsland sliepen we een nachtje in een hotel, hier gingen ze eten, drinken en alledrie keurig op de bak, daarna alledrie slapen op het voeteneind van het bed.
De volgende dag weer verder, ze werden het op een gegeven moment wel wat zat, al dat gereis. In Italië werd het ook behoorlijk warm achterin en moesten de katten naar de achterbank verhuizen, waar ze koel water te drinken kregen en hun vacht even besprenkeld werd met wat water.
In het huis in de buurt van Lucca aangekomen moesten de kamers aan grondig onderzoek worden onderworpen door de beide dames en heer. Daar waren ze wel een tijdje mee bezig. Daarna moest ook de tuin en omgeving gecheckt worden. Voor de benedenramen zat gaas, dat was wel handig, maar het leek wel of de zwaluwen en vleermuizen dat wisten, want die scheerden rakelings langs het raam, tot grote ergernis van het drietal.
Op de bovenverdieping zaten een soort louvreluiken, waardoor er veel frisse lucht naar binnen kon en de warmte buiten bleef en de katten binnen!
Ze mochten ook regelmatig naar buiten en je kunt wel zien dat ze dat ook heel leuk vonden, ze waren wel aangelijnd natuurlijk. Kennismaken met de buurkat en met de honden verliep tamelijk rustig.De zon op hun lijven vonden ze heerlijk, maar ook even in de schaduw liggen of rollen op het grint.
Jagen op hagedissen, vlinders en hommels, ‘s avonds vuurvliegjes en in de muur met klimop zaten boommarters, dat was ook super interessant.
De weken vlogen om en de katten waren helemaal gewend aan het Italiaanse huis.
Maar je moet ook weer eens terug en ook op de terugreis bleven we een nacht in een hotel. De tweede dag waren ze het reizen rond het middaguur zat. We hebben ze toen op een groot grasveld even laten rennen, dollen en spelen, daarna gingen ze eten, op de bak en vielen de rest van de reis in slaap.
Bij thuiskomst moest natuurlijk alles eerst weer bekeken worden en van kopjes voorzien.

Is het ideaal katten mee? Bij een lange reis zoals dit is dat tijdens het reizen niet zo. Eenmaal in het huis is het geen probleem meer, onze katten zijn totaal niet angstig in een vreemd huis, zolang wij mee zijn. En als je sommige spullen van de eigenaar goed afdekt (zoals een rieten stoelzitting, daar kunnen ze maar moeilijk van afblijven) kan er niet zoveel stuk gaan.

Mail uit Frankrijk

Oktober 2004, mail uit Frankrijk

Voor onze poezen was het een afwisselende zomer en de herfst is helemaal het einde, want dan gebeurt er het meest. Veldmuizen die het huis binnen willen, vleermuizen op muggenjacht, nachtelijke gevechten van diertjes op zoek naar een overwinterplaats en daar tussendoor vieren onze poezen feest, nou ja…..
Poesje ligt al een dag in het trappenhuis en blaast als je te dicht in haar buurt komt, is dus gebeten of gewond. Leonneke kwam zojuist met een triomfantelijke en nieuwsgierigheid opwekkende knal door ket kattenluik, helaas maakte ik onlangs het poezengat van de foto in de slaapkamerdeur. En ja hoor: een slang op de slaapkamer, meegenomen door Leon, niet de hazelworm die we wel kennen, of de giftige vipère, maar een door ons nog niet eerder gezien soort. Het is elke keer weer een wonder te zien hoe omzichtig de poezen met zo’n slang omgaan, maar ook hoe goed slangen zich kunnen dood houden.
Afgelopen zomer maakten we het volgende fenomeen mee: we hadden een nieuwe wasmand en plotseling bleek Piepelien broeds, de enige term die het gedrag dekt.
Piepelien had zich in het wasgoed genesteld en had een paar in elkaar gepropte sokken tot baby gepromoveerd. Vol trots liet ze elke keer haar jongen zien als er iemand binnenkwam, om er vervolgens weer liefdevol bij te gaan liggen. We konden er niet toe komen de idylle te verstoren en de was te doen, totdat de linnenkast bijna leeg was en we onze al sleetse reserves voor slechtere tijden begonnen aan te spreken. En uiteindelijk mik je de boel toch in de machine en blijkt Piepelien na een rondje door de veranderde mand niets te missen, waarop ze een ander spelletje ging doen. Maar na dit verhaal eerst de dode slang uit de slaapkamer verwijderen, brrrrr.
Groeten
Fré
PS Het slangetje hield zich dus weer dood en kwam tot leven toen ik ‘m wilde pakken. Prachtig beestje, een kopje als een versierde Maori, een mosgroene onderzijde en een regelmatig gespikkelde rug, slank en flink lang. Hij kronkelt nu rond in onze lager liggende “slangenwei”